Mahmud II

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web-stranice ili drugi izvori).
Ako se pravilno ne potkrijepe validnim izvorima, sporne rečenice i navodi mogli bi biti obrisani. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Gnome-edit-clear.svg Ovaj članak zahtijeva čišćenje.
Molimo Vas da pomognete u poboljšavanju članka pišući ili ispravljajući ga u enciklopedijskom stilu.
Mahmud II
Example alt text
Mahmud II, sultan
Rođenje 20. juli 1785.
Smrt 11. juli 1839.

Mahmud II (20. juli, 178511. juli, 1839) je bio 30. sultan Osmanlijskog carstva od 1808. do svoje smrti 1839. godine. Rođen je u Topkapi palati u Carigradu kao posthumni sin sultana Abdul Hamida I.

Njegova vladavina je prepoznata po opsežnim upravnim, vojnim i fiskalnim reformama koje je on pokrenuo, a koje su kulminirale Uredbom Tanzimata (Reorganizacija) koju su izvršili njegovi sinovi Abdulmedžid I i Abdulaziz I. On je često poznat kao "Turski Petar Veliki". Reforme Mahmuda II uključivale su ukidanje konzervativnih janjičara koji su bili glavna prepreka reformama.

Pristupanje[uredi | uredi izvor]

Njegova majka je bila sultanija Naksidil (koja je prema legendi bila rodica Josephine de Beauharnais, žene Napoleona Bonaparte). Mahmudov prethodnik i polubrat Mustafa IV je naredio njegovo pogubljenje 1808. godine, zajedno sa njegovim rođakom, svrgnutim sultanom Selimom III, kako bi smirio pobunu. Selim III je ubijen, a Muhmuda je sakrila njegova majka i postavila na prijestolje nakon što je od strane pobunjenika svrgnut Mustafa IV. Vođa pobunjenika, Alemdar Mustafa paša, kasnije je postao vezir Mahmuda II. Zapadni historičari su dali Mahmudu II lošu reputaciju jer je došao u vrijeme pogoršanja odnosa u Osmanlijskom carstvu.

Tokom svoje vladavine, Mahmud nije uspio u nastojanjima da provede reforme. Njegovo najprimjetnije djelo je masakr janjičarskog korpusa 1826. Većina njegovih reformi je bila neuspješna, a 1821. je bio suočen sa velikom pobunom u Grčkoj. Nakon intervencije Velikih Sila koja je rezultirala borbom kod Navarina 1827. i rusko-turskim ratom 18289, Mahmud je bio primoran dati Grčkoj nezavisnost 1832.

Animacija koja pokazuje strukturu Mahmudove Tugre

Kasnije je Mahmud bio uključen u spor sa njegovim ambicioznim vazalom Mehmed Alijem, egipatskim guvernerom. Mahmud je upotrijebio Alijevu pomoć pri ugušivanju grčke pobune, ali nije platio obećanu nagradu za njegove usluge. Guverner je 1831. objavio rat i uspio uzeti kontrolu nad Sirijom i Arabijom na kraju rata 1833. 1839. je Mahmud nastavio rat, nadajući se da će zauzeti izgubljene zemlje, ali je preminuo, dok je vijest bila na putu ka Istanbulu da je osmanlijska vojska poražena kod Neziba od strane egipatske vojske, koju je predvodio Mehmed Alijev sin, Ibrahim Paša.

Kada je umro od tuberkuloze 1839. godine, njegovoj sahrani su prisustvovale velike mase ljudi kako bi sultanu odale počast.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]