Filip II, kralj Francuske

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web-stranice ili drugi izvori).
Ako se pravilno ne potkrijepe validnim izvorima, sporne rečenice i navodi mogli bi biti obrisani. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Commons-emblem-merge.svg
Ovaj okvir treba zamijeniti infokutijom
"Infokutija_Veličanstvo".
(Primjeri upotrebe šablona)
Filip II, kralj Francuske

Filip II August (francuski: Philippe Auguste; 21. august 1165. - 14. juli 1223.) je bio kralj Francuske iz dinastije Capet koji je vladao od 1180. do 1223. godine. Kao sin kralja Luja VII i njegove treće supruge Adele od Champagne, imao je nadimak "Bogom dan" jer je rođen u poznim godinama Luja VII.

Nakon dvanaest godina borbe sa dinastijom Plantagenet u Anglo-francuskom ratu (1202. - 1214.), Filip je konačno porazio svoje rivale (Sveto rimsko carstvo, Flandriju i Englesku) u bici kod Bouvinesa 1214. godine. Ova pobjeda će imati trajan uticaj na zapadnoevropsku politiku. Autoritet francuskog kralja je postao neprikosnoven, dok je engleski kralj Ivan bio prisiljen od strane barona na potpisivanje Magna Carte nakon izbijanja Prvog baronskog rata.

Izbijanje Albigenskog križarskog rata je omogućilo Francuskoj širenje na jug. Filip je transformisao Francusku od male feudalne države u najprosperitetniju i najmoćniju zemlju u Evropi. Zatim je dao moć plemstvu kako bi pomogao gradovima da se oslobode vlastelinske vlasti, te povlastice i slobodu buržoaziji. Izgradio je veliki zid oko Pariza (Zid Filipa II Augusta), reorganizovao francusku vladu i donio finansijsku stabilnost svojoj zemlji.

Rane godine[uredi | uredi izvor]

U trenutku smrti oca Luja VII čija dvogodišnja agonija napokon završava 18. septembra 1180. godine Filip II ima samo 15 godina i vrlo jasne ideje o upravljanju državom. Njegova cjelokupna 43-godišnja vladavina potiče na dvije dogme:

  1. Ja sam kralj, a niko nije iznad kralja.
  2. Engleska koja u posjedu ima pola Francuske, je naš smrtni neprijatelj s kojim nikad ne može biti mira.

Služeći se samo s te dvije dogme Filip postaje najmoćniji evropski vladar. Što su ispravno mislili njegovi kraljevski savremenici o njemu nije za javni medij. Njegova djela će dovoljno o tome reći.

U svom prvom ratu s doživotnim neprijateljem Henrikom II, kraljem Engleske, Filip ostvaruje pobjedu prisiljavajući protivnika na potpisivanje ponižavajućeg mira 1189. godine. Samo dva dana nakon toga potpisivanja slomljeni, poraženi kralj umire od srčanog udara. 1191. godine zajedno s Ričardom Lavljeg Srca, novim engleskim kraljem, on kreće na križarski pohod. Ta ekspedicija završava tako da se Filip II brzo vraća kući i objavljuje rat Engleskoj dok je protivnički kralj još uvijek u Svetoj Zemlji. Takve situacije su se cijelom njegovom vladavinom ponavljale. Izdajnički bi napao Englesku, oteo teritorij, a onda predložio mir na novo postavljenoj granici.

Kao i većina prethodnika iz dinastije Capet našao se u sukobu s crkvom zbog svojih rastava i novih vjenčanja.

Ostavština[uredi | uredi izvor]

S svojom agresivno-prevarantskom politikom teritorij Engleske u Francuskoj je Filip II smanjio s gotovo 50 na samo 10 posto ostavivši 14. jula 1223. godine svom sinu Luju VIII zemlju sa sigurnom budućnošću. Bez obzira na način ostvarivanja svojih zamisli Filip II je bio kralj koji je veoma zadužio buduće francuske generacije i bez koga ove zemlje danas možda ne bi niti bilo. U vojnom pogledu kao vrhovni vojni zapovjednik ovaj kralj je postigao uspjeh koji niti jedan drugi francuski državnik nije uspio. Francuska vojska je 1216. godine umarširala pobjednički u London.