Miometrij

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Miometrij
Illu cervix.jpg
Maternica i njene tube (Miometrij je obilježen i centru, desno)
Uterus (myometrium).JPG
Mikroscopski preparat miometrija
Detalji
Latinski Tunica muscularis
Identifikatori
TA A09.1.03.025
FMA 17743
Anatomska terminologija

Miometrij je srednji sloj materničnog zida, koji je uglavnom građen od ćelija materničnog glatkog mišića, zvanih i maternični miociti[1] ali je i potpora za stromu i vaskularno tkivo.[2] Glavna funkcija mu je izazivanje materičnih kontrakcija.

Struktura[uredi | uredi izvor]

Miometrij je smješten između endometrija (unutrašnjeg sloja zida maternice) i seroze ili perimetrija (vanjski sloj maternice). Kod vrsta koje nisu primati, mometrij se sastoji od dva različita sloja, vanjskog uzdužnog i unutrašnjeg kružnog sloja. Međutim, kod čovjeka miometrijska struktura nije tako dobro definirana kao da se pojavila nova struktura koja se naziva subendometrijski sloj miometrija koji se naziva i spoj endometrija i miometrija. Unutrašnja trećina miometrija (zvana "spojni" ili "subendometrijski" sloj) izvedena iz Müllerovog kanala, dok se spoljni, preovlađujući sloj miometrija da potiče iz nemillerovskog tkiva i glavno je kontraktilno tkivo tokom rađanja i pobačaja.[1]Spojni sloj funkcionira poput kružnog mišićnog sloja, sposobnog za peristaltiku i antiperistaltsku aktivnost, ekvivalentno mišićnom sloju crijeva.

Mišićna struktura[uredi | uredi izvor]

Molekularna struktura miometrijskog glatkog mišića vrlo je slična onoj glatkih mišića na ostalim dijelovima tijela, pri čemu su pretežni proteini miozin i aktin.[1] U glatkom mišiću maternice postoji oko 6 puta više aktina nego miozina. Promjena miozinskog isoljavanja glatkog mišića maternice može biti odgovorna za promjene smjera kontrakcije maternice tokom menstruacijskog ciklusa.[1]

Funkcija[uredi | uredi izvor]

Kontrakcija[uredi | uredi izvor]

Miometrij se rasteže (ćelije glatkih mišića se šire i u veličini i u broju) tokom trudnoće kako bi maternica dobila nekoliko puta veću neravidinsku veličinu, i smanjila se na koordiniran način, pozitivnim povratnim efektom na Fergusonov refleks, tokom procesa porođaja. Nakon porođaja, miometrij se kontrahira za izbacivanje placente, a krstasta vlakna srednjeg sloja komprimiraju krvne žile da bi smanjili gubitak krvi. Pozitivna korist za rano dojenje je stimulacija ovog refleksa da bi se smanjio daljnji gubitak krvi i olakšao brzi povratak na trudničko stanje mišića maternice i trbuha. Maternični mišić maternice ima fazni oblik, prebacujući se između kontraktilnog obrasca i održavajući tonus mirovanja s diskretnim, povremenim kontrakcijama različite frekvencije, amplitude i trajanja.[1]

Stanje mirovanja[uredi | uredi izvor]

Zabilježeno je da membranski potencijal mirovanja (Vrest) glatkih mišića maternice iznosi između –35 i –80 mV.[1] Kako s potencijalom za odmaranje membrane ostalih tipova ćelija, održava se putem Na+/K+ pumpe, to izaziva veću koncentraciju iona Na+ u mešućelijskom prostoru, a veću koncentraciju iona K+ u unutarćelijskom prostoru nego u vanćelijskom. Nakon toga, otvaranje K+ kanala u većem stepenu od [[natrijev kanal Na+ kanala]] rezultira ukupnim otpuštanjem pozitivnih iona, što rezultira negativnim potencijalom.

Ovaj potencijal odmora podvrgava se ritmičkim oscilacijama koje su nazvane "sporim talasima" i odražavaju unutarnju aktivnost potencijala sporih talasa. Ca 2+, Na+, K + i Cl ioni između unutarćelijskog i vanćelijskog prostora, što zauzvrat, odražava propusnost plazma membrane za svaki od tih iona.[1] K+ je glavni ion odgovoran za takve promjene u ionskom toku, odražavaju promjene na različitim K+ kanalima

Nadražaj-kontrakcija[uredi | uredi izvor]

Uparivanje podražaj-kontrakcija materničkog glatkog mišića je također vrlo slično onom kod ostalih glatkih mišića uopće, sa intraćelijskim povećanjem kalcija (Ca2+) što dovodi do kontrakcije.

Vraćanje u stanje mirovanja[uredi | uredi izvor]

Uklanjanje Ca2+ nakon kontrakcije izaziva opuštanje glatkih mišića i obnavlja molekulskuu strukturu sarkoplazmatskog retikuluma za sljedeći kontraktilni stimulans.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ a b c d e f g Aguilar, H. N.; Mitchell, S.; Knoll, A. H.; Yuan, X. (2010). "Physiological pathways and molecular mechanisms regulating uterine contractility". Human Reproduction Update. 16 (6): 725–744. doi:10.1093/humupd/dmq016. PMID 20551073.
  2. ^ "NCI Dictionary of Cancer Terms". National Cancer Institute. Pristupljeno 2017-12-27.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]