Kokosova ostrva
| Kokosova ostrva (Cocos Islands) | |||
| Keeling Islands | |||
| teritorija Australije | |||
 Satelitski snimak (NASA) | |||
|
|||
| Država |  Australija | ||
|---|---|---|---|
_ostrva.svg)
Teritorija Kokosovih (Keelingovih) ostrva, (engleski: Cocos Islands) i Keelingova ostrva (engleski: Keeling Islands), predstavljaju teritoriju Australije. Sastoje se od dva atola, sa 27 koralnih ostrva. Ostrva se nalaze u Indijskom okeanu, između Australije i Šri Lanke, na 12° 30´00“S, 96° 50´00“E.[1]
Historija
[uredi | uredi izvor]Kokosova ostrva je 1609. otkrio William Keeling, po kome su i dobila ime. Bila su nenastanjena sve do početka 19. vijeka kada je nekoliko britanskih porodica na njima osnovalo plantaže i dovelo ropsku radnu snagu iz Indonezije i Afrike. Ostrva je 1836. posjetio HMS Beagle s Charlesom Darwinom koji je proučavao atole, njihov nastanak, te prirodne vrste koje su zastupljene. Godine 1857., ostrva su formalno došla pod vlast Britanskog Carstva. Godine 1914. napad njemačke mornarice Emden na britansku telegrafsku stanicu na ostrvima je doveo do bitke kod Kokosovih ostrva, odnosno jednog od prvih pomorskih okršaja Prvog svjetskog rata. Za vrijeme Drugog svjetskog rata tamo se pobunio cejlonski garnizon. Nakon rata, 1955, Kokosova ostrva su prepuštena Australiji, koja je ostrvu dala manji stepen autonomije. Na njima danas živi oko 600 stanovnika, od čega su 80 % Malajci i sunitski muslimani, a ostatak Evropljani i kršćani.[2]
Na Zapadnom ostrvu, koji je ujedno i glavni grad, postoji asfaltirana poletno-sletna staza i sidrište. Glavna privredna grana je uzgoj kokosa, a u posljednje vrijeme i turizam.
Kultura
[uredi | uredi izvor]Kokosova ostrva i dalje imaju živopisnu mješavinu malajske i australijske kulture. Više od 450 Malajaca sa Kokosovih ostrva živi u kampongu (naselju) na ostrvu Home u južnom atolu. Oni pretežno potiču od radnika dovedenih na Kokosova (Keeling) ostrva da rade na plantažama kokosa koje je osnovala porodica Clunies-Ross 1830-ih. Kokos-Malajci imaju svoj dijalekt i jedinstvenu kulturu zasnovanu na svojoj islamskoj tradiciji. Oko 140 ljudi, uglavnom državnih službenika živi na Zapadnom ostrvu u južnom atolu. Tokom godine se u raznim kućama u kampongu (grad) održava veliki broj ceremonija za razne porodične proslave, ali najveći događaj je Hari Raya Puasa, dan koji označava kraj islamskog mjeseca posta Ramazana. [3]
Ova mala ostrvska zajednica želi održati svoje tradicionalne običaje, te je podnijela zahtjev za status autohtonog stanovništva. Njihovo historijsko groblje sadrži neke kršćanske nadgrobne spomenike bivše vladajuće porodice, kao i grobove njihovih muslimanskih predaka. Okupljaju se na ovom groblju kako bi obavljali vjerske rituale. [4] Na Kokosovim ostrvima se praktikuju dvije glavne religije, a to su sunitski islam i kršćanstvo. Sunitski islam, koji praktikuju Malajci, smatra se glavnom religijom na ostrvima. Malajci, muslimani, imaju sličnu vjeru kao i drugi sunitski muslimani širom svijeta. Kršćanstvo, posebno anglikanizam, uglavnom praktikuju evropski Australijanci.[5]
Umjetnost
[uredi | uredi izvor]Radnici koji su deportovani sa Jave 1860-ih donijeli su sa sobom svoju kulturnu tradiciju pozorišta sjena, ili "wayang kulita". Zasnovan na indijskoj hinduističkoj tradiciji, wayang kulit, praktikuje se na Javi već stoljećima, i to barem od 13. stoljeća. Većina legendi i narodnih priča ispričanih kroz jedinstvenu umjetnost lutkarstva sjena potiče iz dva glavna indijska epska teksta, Ramayane i Mahabharate, koje sadrže na stotine priča. Dalang (majstor lutki) manipuliše lutkama pomoću štapova nalik polugama, obično pričvršćenih za ruke lutaka, sa "centralnim štapom" koji drži lutku uspravno iza paravana. Sjene lutaka bacaju se na ekran, gdje one prikazuju scene iz priloženog narativa. Wayang kulit se praktikovao u Kokosu do smrti lokalnog dalanga, Nek Ichanga, 1949. godine. Vještine dalanga nisu prenesene na sljedeću generaciju Kokos Malajaca, tako da lutke više ne nastupaju. Međutim, i dalje postoji veza s ovom javanskom kulturnom tradicijom, budući da se lutke nalaze u Muzeju Pulu Cocos.[6]
Vanjski linkovi
[uredi | uredi izvor]
- Cocos (Keeling) Islands Tourism website Arhivirano 11. 11. 2018. na Wayback Machine
- Cocos (Keeling) Islands Arhivirano 9. 5. 2007. na Wayback Machine entry from the CIA World Factbook
- Shire of Cocos (Keeling) Islands
Reference
[uredi | uredi izvor]- ↑ "Cocos (Keeling) Islands: country data and statistics". Worlddata.info (jezik: engleski). Pristupljeno 2025-12-28.
- ↑ "Cocos (Keeling) Islands - The World Factbook". www.cia.gov. Pristupljeno 2025-12-28.
- ↑ QClick. "Cultural experiences". cocoskeelingislands.com.au (jezik: engleski). Pristupljeno 2025-12-28.
- ↑ "History & culture | Pulu Keeling National Park | Parks Australia". pulukeelingnationalpark.gov.au (jezik: engleski). Pristupljeno 2025-12-28.
- ↑ Society, Benjamin Elisha Sawe in (2017-04-25). "People Of The Cocos (Keeling) Islands". WorldAtlas (jezik: engleski). Pristupljeno 2025-12-28.
- ↑ "Cocos (Keeling) Islands Shadow Puppets". collectables.auspost.com.au (jezik: engleski). Pristupljeno 2025-12-28.
| Suverene države |
| .svg) | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Pridružene države | |||||||||||||
| Zavisne i ostale teritorije |
| ||||||||||||
