Geografija Bosne i Hercegovine

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Geografija Bosne i Hercegovine
Bk-map.png
Kontinent Evropa
Regija Jugoistočna Evropa
Koordinate 44°N 18°E / 44°N 18°E / 44; 18
Površina 51.197 km2
0,2 % vode
Granice 1.459 km
Najviša tačka Maglić, 2.386 m
Najniža tačka Jadransko more, 0 m
Najveće jezero Buško Blato, 56,7 km2

Bosna i Hercegovina je smještena na jugoistoku Evrope, u zapadnom dijelu Balkana. Ukupna površina zemlje je 51.209,2 km2 gdje je od tog 51.197 km2 kopno, a 12,2 km2 je površina mora. Ukupna granica Bosne i Hercegovine sa susjednim državama iznosi 1.538 km, a od toga je suhozemna granica duga 774 km, riječna 751 km, a morska 13 km.

Graniči sa Hrvatskom na sjeveru, sjeverozapadu i jugu (ukupna dužina granice: 932 km), sa Srbijom na istoku (357 km) i Crnom Gorom na jugoistoku (248 km) [1]. Na krajnjem jugu, Bosna i Hercegovina izlazi na Jadransko more, u dužini od 20 km,[2] koji se nalaze na teritoriji općine Neum. Granice Bosne i Hercegovine su uglavnom prirodnog porijekla i uglavnom je čine rijeke Drina, Sava, i Una, te planine kao Dinara na jugozapadu zemlje.

Glavni grad zemlje je Sarajevo (pola miliona stanovnika), a od većih gradova se izdvajaju: Banjaluku, Tuzlu, Mostar, Zenicu, Bihać, Prijedor, Brčko, Doboj, Trebinje i Livno.

Geološka građa[uredi | uredi izvor]

Sve stijene koje grade današnji prostor Bosne i Hercegovine istaložene su u marinskoj sredini nekadašnjeg mora Tetis i u različitim geološkim razdobljima. Tetis geosinklinala je ležala između Afričke ploče na jugu i evro-sibirske ploče na sjeveru.[3] U geološki najstarije stijene ovih prostora ubrajaju se one koje potječu iz paleozoika, odnosno silurske periode. Ove stijene grade Bosansko škiljavo gorje koje čine: Vranica, Bitovnja, Pogorjelica i Zec planina.

Usljed dugotrajnih djelovanja endogenih potisaka, kao i magmatske aktivnosti, naslage Bosankog škiljavog gorja su metamorfizirane i sada ih čine: mermeri, škiljci, metamorfizirani dolomiti i krečnjaci. Ove naslage čine osnovnu podlogu ostalim naslagama iz paleozojskog geološkog razdoblja.

Osim Srednjobosanskog škiljavog gorja postojale su i druge zone razvoja paleozojskog kompleksa. Na istoku i jugoistoku Bosne u poriječju Drine i njenih pritoka Prače, Jadra i donjem slivu Drinjače nastale su mlađe paleozojske naslage koje se u geološkoj literaturi ozačavaju kao pračanski i drinski paleozoik. Paleozojske naslage prekrivaju i veliki dio sliva Sane, od Ključa do Sanskog Mosta i manji dio sliva Une, oko Bosanskog Novog.

U geološkoj hronologiji razvoja zemljine kore na teritoriji Bosne i Hercegovine, nakon istaloženih paleozojskih naslaga, nastaje nov - mezozojski geološki ciklus. Sedimentacija mezozojskih naslaga na teritoriji Bosne i Hercegovine ima potpuno razviće u tri geološke periode: trijasu, juri i kredi.

Mezozojske naslage imaju najveće teritorijalno razviće i grade unutrašnju, centralnu i vanjsku zonu Dinarida. Mezozojsko geološko razdoblje u Dinaridima predstavljeno je pretežno karbonatnim i klastičnim naslagama. Karbonatne naslage grade pretežno vanjsku zonu, a klastične naslage učestvuju u građi središnjih i unutrašnjih Dinarida.

Tla[uredi | uredi izvor]

Tla su sastavni element fizičko-geografske sredine. Njih čine površinski rastresiti slojevi. Tla Bosne i Hercegovine su izuzetno heteogena i čine pravi pedološki mozaik. Ona se mogu razvrstati u nekoliko skupina od kojih su dvije najbitnije, i to: automorfna tla i hidromorfna tla. Osnovna razlika među ovim grupama je u tome što se pri formiranju automorfnih tala, kao osnovni faktor, pojavljuje samo padavinska voda, a pri nastanku hidromorfnih tala, osim padavinske vode, učestvuju podzemne i poplavne vode.

Automorfna tla su najrasprostranjenija vrsta tala u Bosni i Hercegovini. S obzirom na debljinu humusnog sloja, ona se dijele na razvijena i nerazvijena tla. Hidromorfna tla se takođe mogu podijeliti na razvijena i nerazvijena tla. U razvijena hidromorfna tla spadaju glejna i tresetna zemljišta. Glejna tla su nastala u nizijskim predjelima i pobrđima, pretežno u sjevernim dijelovima zemlje. Među glejnim zemljištima najraširanija su pseudoglejna tla. Ona prekrivaju ravničarske krajeve u sjevernoj Bosni. Tresetna tla stvaraju se u uslovima stalnog prisustva vode u zemljištu. Tresetnih tala najviše ima u Hutovom blatu i Livanjskom polju.

Reljef[uredi | uredi izvor]

Topografska karta Bosne i Hercegovine

Reljef Bosne i Hercegovine veoma je različit, kako po izgledu, tako i po starosti i načinu postanka. Najveći dio reljefa zemlje čine planine različite visine. Ostali dio je ravničarski, a čine ga djelovi Panonske nizije, velikih kotlina i rječnih dolina, kao i uzak pojas Jadranskog primorja.[4]

Bosna i Hercegovina sastoji se od dvije geografske i historijske cjeline: većeg bosanskog dijela na sjeveru (oko 42.000 km2) i manjeg hecegovačkog na jugu. Bosna je mahom planinska zemlja, a isto se odnosi i na Hercegovinu, s tom razlikom da je riječ o različitim karakterima tla. Bosna i Hercegovina pripada zapadnom dijelu sredozemne zone mlađih vjenačnih planina. Ova zona je dala osnovni, pretežno gorski karakter reljefu zemlje. Kroz najmlađe geološke epohe na teritoriji Bosne i Hercegovine stvorena je prostrana visija predstavljena brdsko-gorsko-planinskim reljefom, međuplaninskim i predplaninskim depresijama – kotlinama. Najznačajnije depresije su: panonska depresija na sjeveru jadranska depresija na jugozapadu.[5]

Od ukupne površine Bosne i Hercegovine na područja do 200 metara nadmorske visine otpada 14,2%,na područja između 200 metara i 500 metara nadmorske visine gotovo 29%, a na visine između 500 metara i 1.000 metara otpada oko 31% državne teritorije. Na nadmorske visine između 1.000 metara i 1.50 0metara otpada 21%, a na visine od 1.500 metara do 2.000 metara 3,5% ukupnog bosanskohercegovačke teritorije.

Reljef Bosne i Hercegovine čine i podzemni krški oblici u karbonatnim stijenama, što zemlju svrstava u bogata holokarstna područja svijeta. Bosna i Hercegovina je prostor sa velikim brojem istraženih i neistraženih pećina i jama, a najpoznatije među njima su: Vjetrenica u Popovu polju, Glavičanska kod Foče, Mračna pećina u dolini Prače, Bijambarska pećina u općini Ilijaš i Orlovača kod Sumbulovca.[6]

Planine[uredi | uredi izvor]

Najviše planine u BiH [7]
Planina (vrh) Visina (m)
Maglić (Veliki vitao) 2386
Volujak (Studenac) 2296
Čvrsnica (Pločno) 2228
Vranica (Nadkrstac) 2110
Prenj (Velika glava) 2103
Treskavica (Đokin toranj) 2086
Vran (Veliki Vran) 2074
Bjelašnica (Bjelašnica) 2067
Lelija (Velika Lelija) 2032
Zelengora (Bregoč) 2014
Cincar (Cincar) 2005
Velež (Botin) 1969
Vlašić (Paljenik) 1933
Jahorina (Ogorjelica) 1916

Bosna i Hercegovina je većim dijelom planinska zemlja. Bosanskohercegovačke planine čine 4/5 površine.[8] Planine u Bosni i Hercegovini obiluju rudnim i šumskim bogatstvom, čistim izvorima vode, raznolikim biljnim i životinjskim svijetom.[9]

Preko cijele Bosne i Hercegovine proteže se Dinarski pojas, koji predstavlja izdignuto i blago, prema sjeveru, svedenu visiju koja se prema jugu strmo spušta. Ona, prema najvišim planinskim vijencima, ima asimetričan izgled. Dinarska planinska asimetrija odrazila se na položaj orografskog razvođa, koje je više primaknuto Jadranskom moru. Dinarska planinska morfostruktura je visoka i vjenačna. Ona se pruža od sjeverozapada prema jugoistoku. To je glavni pravac pružanja dinarskih bora. Sadašnji dijelovi geosinkale su izdignuti i naborani, a bokovi su joj spušteni. Zbog toga se između Jadranskog i Panonskog bazena dižu dugački Dinarski planinski vijenci.

Najviši vrh Bosne i Hercegovine je planina Maglić (2.386 m). Bosna i Hercegovina ima pet olimpijskih planina: Jahorina, Bjelašnica, Igman, Treskavica i Trebević. Pored njih još se ističu Volujak, Čvrsnica, Prenj i Zelengora.

Oko planina ili preko njih prostiru se visoravni i površi, koje su nastale egzogenim procesima sa kraško-korozionim i fluvijalnim porijeklom. One se postepeno spuštaju prema Jadranskom i Panonskom bazenu. Najznačajnije visoravni Bosne i Hercegovine su: glasinačka, klekovačka, dubrovačka.

Rijetki zemljotresi su jedina ozbiljna prirodna opasnost u Bosni i Hercegovini. Među najvažnijih problema sa prirodom su zračna onečišćenost iz tvornica i krčenje šuma.

Depresije, kotline i kraška polja[uredi | uredi izvor]

Naspram Dinarske planinske mase na sjeveru Bosne prostire se Panonska, a na jugozapadu Jadranska depresija. Jadranska depresija pokazuje opću i kontinuiranu tendenciju tonjenja i u geološkoj današnjici. Za razliku od ove, Panonska depresija jednim dijelom blago se epirogeno izdiže.

Između Dinarskih planina spuštene su kotline i kraška polja. Kotline su, kao i planine, u osnovi tektonski reljefni oblici. Kotline u bosanskohercegovačkoj planinskoj oblasti javljaju se u nizovima (linearno) ili pojedinačno (izolovano). Linearne kotline u Bosni Hercegovini najčešće su smještene u riječnim dolinama. Najveća i najpoznatija među njima je Sarajevsko-zenička kotlina. U dolini Vrbasa nalazi se prostrana Skopaljska i sjevernije od nje Banjalučka kotlina. U dolini Une nalazi se Bihaćka, a u dolini Sane smještena je prostrama Prijedorska kotlina. U slivu i dolini Spreče nalazi se Tuzlanska kotlina, a u dolini Neretve smještena je Mostarska kotlina.

Pogled na Livanjsko polje

Kraška polja predstavljaju najveće i najrazvijenije površinske oblike u kršu, koji se mogu pojaviti u suhom ili močvarnom obliku. [10] Specifični tokovi orogeneze, geogeneze i hidrogeneze u klimatski raznolikim uslovima uslovili su formiranje brojnih kraških polja, koja bosansko-hercegovačkom biološkom i ekološkom diverzitetu daju prepoznatljivost na evropskom i globalnom nivou. S obzirom na ekoklimatske karakteristike, kraška polja Bosne i Hercegovine se diferenciraju na grupe:[11]

Klima[uredi | uredi izvor]

Klima Bosne i Hercegovine određena je kompleksom fizičko-geografskih faktora od kojih su najznačajniji: geografska širina, reljef, blizina velikih okeanskih i morskih površina i velikih kopnenih masa.

Najveći dio bosanskohercegovačke teritorije pripada krajnjim južnim ograncima sjevernog umjerenog pojasa i krajnjim sjevernim dijelovima suptropskog pojasa. Granica između ovih pojaseva povučena je na osnovu radijacionog bilansa i opće šeme zračne cirkulacije koja je karakteristična za oba toplotna pojasa. Osim toga, prostor Bosne i Hercegovine sektorno pripada uplivu zimskog zapadnog ciklona i ljetnjeg azorskog anticiklona sa pojačanim tropskim utjecajima.

Na podneblje Bosne i Hercegovine značajno utiči prodori suptorpskih zračnih masa, poznati kao topli i suhi afrički zrak. One često, posebno tokom ljeta, preplave prostore zemlje. Pri strujanju preko Mediterana ove zračne mase ovlaže i uzlaznim strujanjem uz dinarske planine se rashlađuju. Iz njih se izlučuju obilne padavine. Ukoliko ovaj topli zrak prodire duboko na sjever, tada u zemlji vlada dugi i veoma topli period.[12]

Kada sa sjevera prema jugu struji hladni arktički zrak, tada se nad teritorijom Bosne i Hercegovine uspostavlja stabilno i hladno vrijeme. Značajniji upliv hladnog arktičkog zraka nad zemljom odvija se tokom zime. U tom razdoblju nad Evroazijskim kopnom uspostavlja se zona visokog zračnog pritiska, pa zrak struji prema jugu u prostore Mediterana nad kojim se, u isto vrijeme, obrazuje zona niskog zračnog pritiska.

Klimatski tipovi[uredi | uredi izvor]

U zavisnosti od klimatskih faktora teritorija Bosne i Hercegovine ima veoma složena klimatska obilježja. To se posebno odnosi na prostore u kojima se sudaraju ili prepliću mediteranski i kontinentalni klimatski utjecaji. U oblastima u kojima preovladavaju mediteranski klimatski utjecaji, u njihovom izrazitom ili izmijenjenom obliku, uspostavljeni su složeni tipovi mediteranske klime poznate kao jadranska ili izmijenjeno jadranska klima. Ovaj klimatski tip zahvata krajnju jug zemlje.

Reljefni sklop Dinarida uslovio je značajnije modifikacije tipične umjereno kontinentalne i jadranske klime. Kopnene zračne mase sa sjevera i zračna strujanja sa juga, uz postojeći razuđeni reljef sa promjenjivim nadmorskim visinama i uz razliku od 3° geografske širine, bitno su utjecali na izmjene osnovnog klimatskog tipa. Na sjeveru Bosne i Hercegovine značajno se osjećaju utjecaji tipične umjereno kontinentalne klime, a centralni planinsko-kotlinski prostori su pod utjecajem izmijenjenog režima umjereno kontinentalne klime.

Predjeli sjeverne Bosne i doline donjih i srednjih pritoka Save odlikuju se umjereno kontinentalnom klimom. Iako je riječ o Peripanonskom prostoru, utjecaj sa sjevera je dosta ublažen prodorom ciklona sa zapada koji potiskuju hladne mase prema istoku. U ovim predjelima ljeta su topla. Prosječna julska temperatura iznosi između 20° i 22°C. Prosječne godišnje temperature u predjelima su sa umjereno kontinentalnom klimom. Srednje godišnje temperature na prostorima sjeverne Bosne iznose nešto više od 10°C. U ovom klimatskom tipu jasno su izražena sva četiri godišnja doba. Ljetne temperature mogu biti dosta visoko, ali rijetko prelaze 40°C. Apsolutne minimalne temperature zimi mogu opasti do -35°C. Padavine su tokom godine ravnomjerno raspoređene. Srednja godišnja količina padavina na ovim prostorima iznosi 1.500 mm, na zapadu, do 700 mm, na istoku. Semberija i dolina rijeke Drine su najsušniji predjeli u Bosni i Hercegovini. U ovim predjelima najviše padavina se izluči u periodu maj-juni. Snježni prekrivač traje dosta kratko, najviše do dva mjeseca.

Hidrologija[uredi | uredi izvor]

Bosna i Hercegovina, uzimajući pri tome i najstrožije svjetske kriterije, obiluje vodama. Osim riječnih, podzemnih i jezerskih voda, Bosni i Hercegovini pripadaju i vode Jadranskog mora. Bogatstvu kopnenim, naručito riječnim vodama doprinose opće fizičko-geografske karakteristike njenog teritorija, a posebno klima, reljefni sklop, geološka građa i vegetacija. Riječna voda je najznačajniji resurs u Bosni i Hercegovini; koristi se za vodosnadbijevanje naselja i industrije, predstavlja važan privredni faktor. Rijeke Bosne i Hercegovine su bogate hidronergijom, pa su na mnogim stvorene vještačke hiroakumulacije.

Rijeke[uredi | uredi izvor]

Najduže rijeke u BiH
Rijeka Dužina (km)
Drina 346 km
Sava 330 km
Bosna 271 km
Vrbas 240 km
Neretva 218 km
Una 214 km
Sana 140 km
Ukrina 120 km
Spreča 112 km
Trebišnjica 96 km
Usora 77 km
Vrbanja 70 km
Krivaja 65 km
Prača 57 km
Janja 53 km

Planinska dinarska morfostruktura predstavlja izvorišnu i slivnu oblast sa koje vode, pretežno površinski, otječu prema slivovima Jadranskog i Crnog mora. Slivu Jadranskog mora hidrografski gravitira i kraška oblast iako s njom nema direktnu površinsku hidrografsku mrežu. Glavno razvođe između spomenutih slivova više je primaknuto Jadranskom moru. Razvođe je na mnogim segmentima iz površinskog preneseno u kraško podzemlje.

Površina Crnomorskog sliva na teritoriji Bosne i Hercegovine iznosi 35.700 km2 ili 70% ukupnog prostora zemlje. Na sliv Jadranskog mora otpada 12.410 km2 površine ili 24% ukupnog teritorija Bosne i Hercegovine. Od većih slivova samo slivovi Une i Drine jednim dijelom ne pripadaju prostoru Bosne i Hercegovine. Najveće slivove na teritoriji Bosne i Hercegovine imaju Bosna (10.480 km2), Vrbas (5.570km2) i Neretva (9.800 km2)

Na teritoriji Bosne i Hercegovine, posebno onoj koja pripada Crnomorskom slivu, formirani su brojni površinski riječni sistemi. Rijeke Bosne i Hercegovine obrazuju se od brojnih pritoka, kao što je slučaj sa većinom glavnih tokova ili direktno od izvora i vrela kao rijeke Bosna i Una. Glavnu hidrografsku okosnicu zemlje prema kojoj se usmjeravaju svi veći tokovi sa prostora države čini rijeka Sava. Ona teče sjevernom granicom Bosne i Hercegovine u dužini od 317,4 km. Njene najveće pritoke sa teritorija Bosne i Hercegovine su: Drina, Bosna, Vrbas, Ukrina i Una.

Najrazvijeniji hidrografski sistem ima rijeka Drina. Od ukupnog njenog sliva koji iznosi 19.570 km2 teritoriji Bosne i Hercegovine pripada 7.200 km2 ili 36,8%. Veće pritoke Drine su Sutjeska, Prača, Žepa, Ćehotina, Lim i Rzav.

Posebna karakteristika voda Bosne i Hercegovine je prisustvo velikog broja obilnih vodopada koji ukrašavaju bosanskohercegovački pejzaž. Među najljepšim i najvećim su: Štrbački buk (23,5 m visok, najveći slap u Bosni i Hercegovini), Martin Brod, slapovi na Plivi u Jajcu, te Kravice i Koćuša na rijeci Trebižat. Vodopadi na manjim rijekama ili čak potocima su znatno viši: Skakavac (98 m) kod Sarajeva, i Skakavac (75 m) u prašumi Perućici. Među najvišim slapovima na balkanskom poluotoku su i kaskade potoka Studeni koje se obrušavaju sa visine od 400 m u kanjon rijeke Rakitnice. Ovaj kanjon je najnepristupačniji u jugoistočnoj Evropi i još uvijek neistražen u potpunosti.[13]

Podzemne vode[uredi | uredi izvor]

Na teritoji Bosne i Hercegovine, posebno u njenom kraškom podzemlju, obrazovao se vrlo bogat sistem podzemnih voda. Izdanske podzemne vode obrazovane su u rastresitim sedimentima iznad vododrživog sloja. Slobodne izdanske vode najviše su rasprostranjene u aluvijalnim nanosima, posebno oko većih tokova. Izvori i vrela najčešće se javljaju na mjestu kontakta vodopropusnih sa vodonepropusnim stijenama. Takvi su izvori i vrela rijeke Bosne, Une, Trebišnjice, Plive, Bune, Bregave.

Na području Bosne i Hercegovine susreću se i mineralni, termalni i termo-mineralni izvori i vrela. Ovi izvori vezani su za tektonski labilna područja koja su presječena rasjedima i pukotinama kroz koje ponire padavinska voda. Najtopliju mineralnu vodu ima banja Ilidža pored Sarajeva, čija temperatura iznosi 58°C. Termalnu vodu imaju i izvori u Kaknju, Fojnici, Olovu, Gradačcu, Tesliću, Banja Luci, Tuzli. Hladnih mineralnih izvora ima kod Kaknja, Srednjeg, Gornjeg Vakufa, Žepča, Gradačca i Kiseljaka.

Jezera[uredi | uredi izvor]

Boracko jezero.JPG
Lednička jezera (Boračko i Šatorsko)
Lednička jezera (Boračko i Šatorsko)

Bosna i Hercegovina ima prirodna i vještačka jezera. Vještačka jezera su izgrađena u riječnim dolinama i kraškim poljima, te uglavnom, služe za energetske potrebe i vodosnadbijevanje. Prirodna jezera u Bosni i Hercegovini, prema nadmorskoj visini, mogu se podijeliti na visokogorska 8planinska) i dolinsko-kotlinska. Ukupna površina koju zahvataju prirodna jezera u Bosni i Hercegovini je iznosi 652. Ona su poligenetske tvorevine. Na njihovo obrazovanje utjecalo je više prirodno-geografskih činilaca.

Prirodna jezera su mlađe hidrografske tvorevine i gotovo sve su formirane u kraškim vrtačama i uvalama. Planinska jezera Bosne i Hercegovine imaju bistru i prozračnu vodu. Ima ih više od 25, od čega samo na Zelengori osam. Najpoznatija zelenogorska jezera su: Kotloničko, Štirinsko, Orlovačko i Kladopoljsko. U najzapadnijem dijelu bosanskohercegovačkih Dinarida, na planini Šator, nalazi se Šatorsko jezero. Osim ovih, u poznatija planinska jezera spadaju i Prokoško jezero na Vranici, Veliko i Crno jezero na Treskavici, Blidinje jezero između Vran planine i Čvrsnice, te Uloško u podgorini Crvnja. U najpoznatije dolinsko-kotlinsko prirodno jezero ubraja se Boračko jezero. Ono se nalazi u podgorini Prenja, nedaleko od Konjica, na nadmorskoj visini od 397 metara.

Za razliku od planinskih jezera, Plivska jezera su prirodna riječna jezera protočnog karaktera. Sedrene pregače pregradile su korito i dolinu rijeke Plive na dva mjesta i tako obrazovale Veliko (Gornje) i Malo (Donje) jezero. Veliko jezero ima površinu 2 km2, dužine 3,3 km, a širinu jedan kilometar. Maksimalna dubina ovog jezera je 36 metara.

Među ostala značajnija jezera ubrajaju se Buško jezero i Hutovo blato, koja su u novije vrijeme poprimila vještački karakter. Ovo se, prije svega, odnosi na Buško jezero, koje je stvoreno na mjestu nekadašnjeg Buškog blata, te na Hutovo bBlato koje je vještački pretvoreno u Svitavsko jezero. Hutovo Blato je najveća kriptodepresija u Bosni i Hercegovini. Površina vode u njemu je za 2,5 metara iznad površine mora, a dno mu je niže od morske površine. Voda iz ovog močvarno-jezerskog sistema otječe rijekom Krupom, koja završava u Neretvi nizvodno od Čapljine. Hutovo blato je orintološki rezervat.

jezero površina u km2 nadmorska visina najveća dubina općina
Buško 55,8 716,5 17,3 Tomislavgrad, Livno
Blidinje 3,2 1180 4,5 Tomislavgrad, Posušje
Boračko 0,3 402 17,1 Konjic
Jablaničko 13,3 270 70,0 Jablanica, Konjic
Modrac 17,1 200 17,0 Tuzla, Lukavac, Živinice
Plivsko (veliko) 1,148 424 36,2 Jajce
Ramsko 15,3 595 - Prozor-Rama

More[uredi | uredi izvor]

Neumski zaliv

Manji dio jadranskog primorja u dužini od oko 25 km, uključujući i poluotok Klek, pripada Bosni Hercegovini. Primorje Bosne i Hercegovine nalazi se južno od delte Neretve i ima površinu oko 8km2. Od Mljetskog kanala i morske pučine razdvaja ga polutok Pelješac.

More kod Neuma je pod utjecajem unutrašnjeg djelovanja Neretve, čije vode nešto snižavaju temperaturu morske vode. Prosječne površinske temperature morske vode u neumskom zalivu iznose oko 9,6°C, a tokom jula 19,9°C. Salinitet dijela Jadranskog mora koje pripada Bosni i Hercegovini varira između 29 i 35 promila. Boja morske vode je zeleno-plava. Neumski zaliv je salbo razuđen. Obala i more pogodnni su za kupališni turizam.

Flora i fauna[uredi | uredi izvor]

[icon] Ova sekcija zahtijeva proširenje.

Flora[uredi | uredi izvor]

[icon] Ova sekcija zahtijeva proširenje.

Fauna[uredi | uredi izvor]

[icon] Ova sekcija zahtijeva proširenje.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: