FK Željezničar Sarajevo

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Za druga značenja pojma FK Željezničar pogledajte FK Željezničar (čvor).
FK Željezničar
FK Željezničar Sarajevo.png
Puno ime kluba Fudbalski klub
Željezničar Sarajevo
Nadimak Željo
Plavi
Osnovni podaci
Osnovan 19. septembar 1921[1]
Lokacija Sarajevo
Bosna i Hercegovina
Adresa Zvornička 27
71000 Sarajevo
Boje          
Stadion Grbavica
Kapacitet: 12.000[2]
Predsjednik Almir Gredić
Menadžer Flag of Bosnia and Herzegovina.svg Milomir Odović
Liga Premijer liga
Federacija N/FS BiH
Pozicija
2014/15.
2. mjesto
Dresovi
Boje ekipe
Boje ekipe
Boje ekipe
Boje ekipe
Boje ekipe
Domaći
Kit left arm leeds10h.png
Boje ekipe
Boje ekipe
Kit right arm leeds10h.png
Boje ekipe
Boje ekipe
Boje ekipe
Gostujući
Web stranica: fkzeljeznicar.ba

Fudbalski klub Željezničar je profesionalni nogometni klub iz Sarajeva, Bosna i Hercegovina. Takmiči se u Premijer ligi Bosne i hercegovine.

Osnovan je 19. septembra 1921. godine. Željezničar je najpoznatiji i najtrofejniji nogometni klub iz Bosne i Hercegovine sa šest osvojenih trofeja nacionalnog prvenstava, pet titula nacionalnog kupa, kao i tri titule superkupa. U sezoni 1971-72. osvaja prvu ligu Jugalsavije. 1981. godine je igra finale kupa Jugoslavije. Najveći uspjeh u evropskim takmičenjima ostvaruje u sezoni 1984-85. kada je igrao polufinale Kupa UEFA.

Za klub je nastupalo nekoliko reprezentativaca Jugoslavije i Bosne i Hercegovine, neki od njih su: Ivica Osim, Mehmed Baždarević, Josip Katalinski, Edin Bahtić, Haris Škoro i Edin Džeko. Nadimak kluba je Plavi. Najveći rival Željezničara je Sarajevo. Domaće utakmice igra na stadionu Grbavica.

Historija

Početak: Prvi radnički klub u Sarajevu

Željezničar je osnovan 15. septembra 1921. godine od strane radnika Željezničke radionice na inicijativu Dimitrija Dimitrijevića. Zajedno sa Ludvigom Lepleom, Stjepanom Katalinićem i ostalim radnicima iz Željezničke radionice skupljaju novac za kupovinu lopte i dresova na kojima su bila kao grb izvezena krila lokomotive sa loptom, a zatim i za registraciju kluba kod Sarajevskog podsaveza. Kao tada jedini radnički klub među ostalim, nacionalno orjentisanim, klubovima Željezničar se susreo sa mnogim teškoćama.

Prva utakmica odigrana je sa SAŠK-om 17. septembra u 16 sati. Na igralištu je prisustvovalo 500 gledalaca, a SAŠK je bio bolji, pobjedivši sa 5-1. Nakon poraza Željezničar je slijedećeg dana odigrao drugu prijateljsku utakmicu sa Sarajevskim Sportskim Klubom i zabilježio prvu pobjedu od 2-1.

SAŠK KONTRA ŽELJEZNIČARA
U subotu 17. o. mj. U 4 sata poslije podne odigraće SAŠK prvu javnu utakmicu nakon svog povratka sa turneje. Interes za ovu utakmicu je osobit pošto ćemo imati priliku da vidimo novih trikova koje je SAŠK na svojoj turneji pripremio. Igra će prema tome biti vrlo zanimljiva, igra se na Kovačićima. Cijena uobičajena.

Večernja pošta 16. septembar 1921.

Takmičenje u okviru Sarajevskog podsaveza

Prvi grb Željezničara

Prvu takmičarsku sezonu Željezničar je igrao u drugom razredu sarajevskog podsaveza, gdje su još nastupali: Troja, Šparta, Barakohba. Ekipu je vodio Silvio Alkalaj. Prvu utakmicu Željezničar je igrao 2. novembra 1921. protiv Troje. Rezultat je bio 1-1. Prvu pobjedu u službenim utakmicama "plavi" su zabilježili u proljetnom dijelu prve sezone protiv Barakohbe. Rezultat je bio uvjerljiv 7-0. Napokon u sezoni 1925-1926 Željezničar uspjeva ući u Prvi razred Sarajevskog podsaveza. Nadmoćno, sa 4 pobjede nad konkurentima i gol razlikom 18 – 4 Željo se konačno dokopao dugo željenog cilja. Sezonu prije ostvarena je i rekordna pobjeda u dosadašnjoj historiji Željezničara 18-0. Ova pobjeda ostvarena je u sezoni 1924-25 nad ekipom Barkohoba, u drugom razredu Sarajevskog podsaveza.

Prvi stadion na kojem je Željezničar igrao svoje utakmice je bilo vojno vježbalište na Čengić Vili - Egzercir. Egzercir je korišten jer Željo kao radnički "Željezničarski sportski klub" nije imao novca za iznamljivanje nekog od gradskih terena kojima su gazdovali SAŠK, Hajduk i Slavija.

Većinu svog ligaškog staža Željezničar je proveo u Sarajevskoj ligi, dok je takmičenje u prvoj ligi Jugoslavije bilo rezervisano za tada bolji SAŠK.

Oduzimanje najboljih igrača

Početkom Drugog svjetskog rata zaustavlja se rad kluba. Nakon završetka rata klub se obnavlja i nastupa u prvoj ligi Bosne i Hercegovine koju osvaja, te tako ostvaruje plasman u prvu ligu Jugoslavije, u njenoj premijernoj sezoni 1946-47. Međutim nakon što je gradska vlast formirala novi klub Torpedo (kasnije Sarajevo) koji je trebao predstavljati najbolje iz BiH, većina igrača Željezničara dobija naređenje da pređe u novi klub. Odlukom političkih vrhova Željezničar je novoformiranom klubu Torpedo morao ustupiti svoje najbolje igrače: Lovrića (kapiten), Alajbegovića, Konjevoda, Lazarevića, Rajlića, Golca i Šilića. Jedini igrač koji je uspio odoliti svim ucjenama je Joško Domorocki.[3] Takav slijed događaja bio je poguban po Željezničar koji ispada iz prve lige, a period konsolidacije trajao je do sezone 1953/54 kada se plavi ponovo vraćaju u prvu ligu Jugoslavije.

Prva titula

Grb Željezničara za vrijeme SFRJ

Bile su to najslavnije godine tima sa Grbavice. Željezničar je u sezoni 1971-72. osvojio šampionsku krunu nekadašnje Jugoslavije. Bila je to godina u kojoj su izabranici Milana Ribara vodili mrtvu trku sa beogradskom Crvenom Zvezdom. Na kraju su "plavi" sakupili 59, a beograđani 49 bodova. Željo je doživio samo četiri poraza, dok su 9 puta igrali neriješeno. Pobjedilo se čak u 21 utakmici. Impozantntna gol razlika govori sama po sebi o snazi tadašnjeg Želje. Postignuto je 55 pogodaka, što je bilo dovoljno za treće mjesto rang-liste najefikasnijih ekipa, a da je odbrana odigrala veliku ulogu govori podatak da je primljeno samo 20 golova (najmanje u ligi). Postignuta je i velika pobjeda protiv slovenačkog Maribora od 8:0. Gradski derbi u dva susreta zavrsen je egalom. Na Grbavici je bio bolji Željezničar rezultatom 2:1, a u uzvratu na Koševu protivnik je bio bolji identičnim ishodom. Kao sto je spomenuto stručni štab je predvodio Milan Ribar, a na klupi su još sjedili Sulejman Kulović i Fadil Požegija. Najbolji strijelac Želje u ovoj sezoni bio je legenda sa Grbavice, Josip Bukal sa postignutih 14 pogodaka, a Božo Janković dao je 13, dok je Josip Katalinski 12 puta pogađao mreže protivničkih golmana. Slobodan Janjuš, golman "plavih" je u toj godini postao rekorder po do tada najmanjem broju primljenih golova u svim odigranim šampionatima, svega 20. Šampionsku generaciju činili su: Slobodan Janjuš, Dragan Kojović, Velija Bećirspahić, Blagoje Bratić, Josip Katalinski, Enver Hadžiabdić, Branislav Jelušić, Božo Janković, Josip Bukal, Edin Sprečo, Avdija Deraković, Slobodan Kojović, Fahrija Hrvat, Džemaludin Serbo, Nusret Kadrić, Hajrudin Saračević, Miloš Radović i Željko Rodić.

Period poslije agresije na BiH

Grb Željezničara nakon rata

Tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu i opsade Sarajeva, stadion Željezničara našao se na strani agresora, a zapadna tribina bila je u potpunosti spaljena.[4] [5] Entuzijasti i pobornici plavog tima održavali su treninge u školskim salama, samo kako klub ne bi izgubio kontinuitet. Nakon rata 2. maja 1996. održana je prva poslijeratna utakmica na Grbavici, i to između FK Željezničar i FK Sarajevo, nakon što je stadion očišćen od strane pionira FK Željezničar. [6] Utakmica je završena rezultatom 1:1. [7]

5. juna 1998. godine održan je Play-Off za prvaka Bosne i Hercegovine na stadionu Koševo. U 89. minuti Hadis Zubanović je plavima donio prvu titulu prvaka BiH. 5. juni navijači Željezničara slave kao "Zubandan". [8]

U 2001. i 2002. godini Željezničar osvaja dvije uzastopne titule prvaka pod trenerskom palicom Amar Osima. Nakon europskog poraza od FC Hearts iz Škotske, Amar Osim napušta klupu Željezničara i odlazi u japanski JEF United. Do 2009. godine Željezničar ne postiže uspjehe, a klub se suočava sa strašnim finansijskim problemima. Ipak, nakon promjene Upravnog odbora kluba, na klupu se vraća miljenik navijača Amar Osim[9] i odmah u prvoj sezoni 2009/10. Željezničaru donosi titulu [10]. U sezoni 2010/11. Željezničar se plasirao na 3. poziciju u šampionatu BiH, i osvaja Kup BiH nakon pobjeda od 1:0 na Grbavici[11] i 0:3 na Bilinom Polju protiv FK Čelik Zenica.[12]

Evropski nastupi

Kako u domaćim takmičenjima, Željezničar je imao uspjeha i u Evropskim kupovima. Prvo učestvovanje Željezničara nekom od evropskih takmičenja bilo je u sezoni 1971-72. Nakon što je u sezoni osvojio drugo mjesto Željezničar je nastupio u prvoj sezoni novog evropskog takmičenja - kupa UEFA. U prvom kolu je izbačen belgijski Club Brugge ukupnim rezultatom 4-3, a dalje su padali Bologna, škotski St. Johnstone, da bi u četvrtfinalu na penale ispao od mađarskog Ferencvarosa. Najbolji strijelci Željezničara u ovom takmičenju su bili Josip Bukal sa 7 golova i Edin Sprečo sa 5 golova.

Najveći međunarodni uspjeh Željezničar je postigao u sezoni 1984-85. Naime, te sezone "plavi” sa Grbavice pod vodstvom Ivice Osima bili su nadomak finala kupa UEFA. U prvom kolu žrijeb je htio da Željezničar igra sa bugarskim Slivenom Bugari su slavili na svom terenu (1-0), da bi u revanšu u Sarajevu doživjeli debakl, 5-1 za Željezničar. Drugo kolo donosi švicarski Sion. Nakon pobjede na Grbavici od 2-1, u drugom meču Željo je uspio očuvati minimalnu prednost, remizirajući (1-1). U narednoj rundi je igrao protiv FC Universitate. U prvom meču rumunisu bili bolji sa 2-0. Očekivalo se da je ta prednost neuhvatljiva. Međutim, Željezničar je u revanšu pobijedio sa 4-0.

Ulazak među osam je bio veliki uspjeh. Na Grbavici su savladani uvijek neugodni Sovjeti. Dinamo iz Minska je poražen rezultatom 2-0, da bi u revanšu odigrao 1-1. U polufinalu protivnik je bio Videoton, ekipa koja je do tada eliminisala velikane poput Manchester Uniteda, PSG-a i beogradskog Partizan koji je poražen čak sa 5-0. Na prvoj utakmici u Sekesfehervaru Mađari su vodili sa 2:0, da bi tadašnji reprezentativac Haris Škoro postigao gol za smanjenje vodstva. U finišu Videoton povečava prednost. Krajnji ishod ovog meca glasio je 3-1. Prepuna Grbavica dočekala je 24. aprila 1984. godine u veličanstvenoj atmosferi. Golovima Bahtića i Ćurića Željo je bio jednom nogom u finalu elitnog evropskog takmičenja. Igrao se 87 minut. Najteži sportski trenutak u historiji Želje. Prvi prelazak preko centra Mađari su iskoristili na pravi nacin. Dovoljno je reci Cuhaji. Boje Željezničara u Evropi branili su: Škrba, Berjan, Baljić, Šabanadžović, Čapljić, Komšić, Čilić, Bahtić, Škoro, Mihajlović, Baždarević, Nikić, Samardžija.

Željezničar je igrao i u Kupu evropskih šampiona, i to nakon osvojene titule 1972 godine. U sezoni 1972-73 Željo je igrao protiv engleskog tima Derby County i izgubio obje utakmice, u gostima 0-2, dok je na Koševu gdje je igran revanš bilo 1-2.

Nakon uspostavljanja Premijer lige BiH Željezničar je stalni učesnik evropskih takmičenja. U prethodnim godinama Željezničar se sastajao sa škotskim Kilmarnockom (d: 1-1, g: 0-1), poljskom Wislom (d: 0-0, g: 1-3), bugarskim Levskim (d: 0-0, g: 0-4), kiparskim Anorthosisom (d: 1-0, g: 3-1), škotskim Heartsom (d: 0-0, g: 0-2) i bugarskim Liteksom (d: 1-2, g: 0-7).

Najveći poslijeratni uspjeh je postignut u sezoni 2002-03. kada je Željezničar došao do 3. pretkola Lige Prvaka. Najprije je pobjeđen Akraness ukupnim rezultatom 4-0. Nakon toga Željo je u 2 utakmice bio bolji od norveškog predstavnika Lilestroma da bi na kraju pred 40.000 gledalaca na stadionu Koševo ugostio engleski Newcastle. Nažalost nije bilo snage za nešto više pa je Željo ispao ukupnim rezultatom 5-0. Nakon ispadanja iz Lige Prvaka Željo nastavlja takmičenje u Kupu UEFA, ali nesretno ispada od španske Malage ukupnim rezultatom 0-1.

Iako je u sezoni 2004-05. izborio učestvovanje u Kupu UEFA zbog nedobijanja Uefine licence Željezničaru je uskraćen izlazak u Evropu.

Nakon osvajanja titule 2010. godine Željezničar je igrao u 2. pretkolu Lige Prvaka protiv Hapoela iz Tel Aviva. Na Bloomfield Stadionu u Tel Avivu poražen je sa 5-0[13], dok je na Koševu bilo 0-1 [14].

Osvajanje Kupa BiH 2011. godine i treća pozicija u prenstvu osigurala je Željezničaru nastup u drugom pretkolu Evropske lige. Željezničar je eliminisao Sheriff iz Tiraspola ukupnim rezultatom 1-0.[15]. U trećem pretkolu Željezničar je poražen u prvoj utakmici od Maccabi Tel Aviv rezultatom 0-2[16].

Utakmice

UEFA Liga prvaka
Sezona Takmičenje Runda Protivnik Domaćin Gost Ukupno
1972–73 Kup evropskih šampiona 1R Engleska Derby County 1–2 0–2 1–4 Symbol delete vote.svg
2001–02 UEFA Liga prvaka 1Q Bugarska Levski Sofija 0–0 0–4 0–4 Symbol delete vote.svg
2002–03 UEFA Liga prvaka 1Q Island Akranes 3–0 1–0 4–0 Symbol keep vote.svg
2Q Norveška Lillestrøm 1–0 1–0 2–0 Symbol keep vote.svg
3Q Engleska Newcastle United 0–1 0–4 0–5 Symbol delete vote.svg
2010–11 UEFA Liga prvaka 2Q Izrael Hapoel Tel Aviv 0–1 0–5 0–6 Symbol delete vote.svg
2012–13 UEFA Liga prvaka 2Q Slovenija Maribor 1–2 1–4 2–6 Symbol delete vote.svg
2013–14 UEFA Liga prvaka 2Q Češka Viktoria Plzeň 1–2 3–4 4–6 Symbol delete vote.svg
UEFA Evropska liga
Sezona Takmičenje Runda Protivnik Domaćin Gost Ukupno
2011–12 UEFA Evropska liga 2Q Moldavija Sheriff Tiraspol 1–0 0–0 1–0 Symbol keep vote.svg
3Q Izrael Maccabi Tel Aviv 0–2 0–6 0–8 Symbol delete vote.svg
2014–15 UEFA Evropska liga 1Q Crna Gora Lovćen 0–0 1–0 1–0 Symbol keep vote.svg
2Q Makedonija Metalurg 2–2 0–0 2–2 Symbol delete vote.svg
2015–16 UEFA Evropska liga 1Q Malta Balzan 1–0 2–0 3–0 Symbol keep vote.svg
2Q Mađarska Ferencváros 0–1
Kup UEFA
Sezona Takmičenje Runda Protivnik Domaćin Gost Ukupno
1971–72 Kup UEFA 1R Belgija Club Brugge 3–0 1–3 4–3 Symbol keep vote.svg
2R Italija Bologna 1–1 2–2 3–3 Symbol keep vote.svg
3R Škotska St. Johnstone 5–1 0–1 5–2 Symbol keep vote.svg
QF Mađarska Ferencváros 1–2 2–1 3–3 Symbol delete vote.svg
1984–85 Kup UEFA 1R Bugarska Sliven 5–1 0–1 5–2 Symbol keep vote.svg
2R Švicarska Sion 2–1 1–1 3–2 Symbol keep vote.svg
3R Rumunija Universitatea Craiova 4–0 0–2 4–2 Symbol keep vote.svg
QF Sovjetski savez Dinamo Minsk 2–0 1–1 3–1 Symbol keep vote.svg
SF Mađarska Videoton 2–1 1–3 3–4 Symbol delete vote.svg
1998–99 Kup UEFA 1Q Škotska Kilmarnock 1–1 0–1 1–2 Symbol delete vote.svg
2000–01 Kup UEFA QR Poljska Wisła Kraków 0–0 1–3 1–3 Symbol delete vote.svg
2002–03 Kup UEFA 1R Španija Málaga 0–0 0–1 0–1 Symbol delete vote.svg
2003–04 Kup UEFA QR Kipar Anorthosis Famagusta 1–0 3–1 4–1 Symbol keep vote.svg
1R Škotska Heart of Midlothian 0–0 0–2 0–2 Symbol delete vote.svg
2004–05 Kup UEFA 1Q San Marino Pennarossa 4–0 5–1 9–1 Symbol keep vote.svg
2Q Bugarska Litex Loveč 1–2 0–7 1–9 Symbol delete vote.svg
Kup velesajamskih gradova
Sezona Takmičenje Runda Protivnik Domaćin Gost Ukupno
1970–71 Kup velesajamskih gradova 1R Belgija Anderlecht 3–4 4–5 7–9 Symbol delete vote.svg
UEFA Intertoto kup
Sezonna Takmičenje Runda Protivnik Domaćin Gost
1965–66 UEFA Intertoto kup GS Poljska Gwardia Varšava 2–1 1–2 Symbol delete vote.svg
GS Čehoslovačka Baník Ostrava 3–1 1–1
GS Istočna Njemačka Lokomotive Leipzig 2–2 0–0
Mitropa kup
Sezona Takmičenje Runda Protivnik Domaćin Gost Ukupno
1963–64 Mitropa kup QF Austrija Austria Beč 4–1 2–0 6–1 Symbol keep vote.svg
SF Mađarska MTK Budapest 1–1 0–1 1–2 Symbol delete vote.svg
1964–65 Mitropa kup QF Čehoslovačka Slovan Bratislava 2–1 1–3 3–4 Symbol delete vote.svg
1967–68 Mitropa kup 1R Čehoslovačka Jednota Trenčín 1–0 0–0 1–0 Symbol keep vote.svg
QF Čehoslovačka Spartak Trnava 2–2 1–2 3–4 Symbol delete vote.svg
1968–69 Mitropa kup 1R Mađarska Budapest Honvéd 1–0 1–0 2–0 Symbol keep vote.svg
QF Čehoslovačka Baník Ostrava 4–0 1–1 5–1 Symbol keep vote.svg
SF Čehoslovačka Sklo Union Teplice 1–1 1–2 2–3 Symbol delete vote.svg

Stadion

Stadion Grbavica
Glavna stranica: Stadion Grbavica

Željezničar od 1953. godine svoje domaće utakmice igra na stadionu Grbavica u istoimenom sarajevskom naselju. Stadion je od 1953 godine pretrpio tri veća renoviranja. Prvo od 1968. do 1976 kada je napravljena sjeverna tribina, zatim je obnovljen nakon reintegracije Grbavice kada je ponovo izgrađena drvena tribina na zapadnoj strani i pred sezonu 2004/05 kada su na sjevernu i južnu tribinu postavljene stolice čime je kapacitet stadiona smanjen na 12 000 mjesta. Stadion ne ispunjava kriterije UEFA, te zbog toga Željezničar svoje utakmice igra na stadionu Koševo.

Navijači

Grafit navijača Željezničara

Željezničar je i u Jugoslaviji bio prepoznatljiv kao ekipa koja je imala veliku podršku navijača. U šampionskoj sezoni 1971/72. Željezničar je titulu ovjerio na stadionu JNA pred velikim brojem svojih navijača. Navijači Željezničara, koji su se uvijek nalazili na južnoj strani stadiona Grbavica, svoj novi svijetli trenutak imaju u Beogradu 1981., ovaj put na Marakani u finalu Kupa SFRJ. Preko 60.000 navijača Veleža i Željezničara ispunilo je Beogradski stadion.

Tokom osamdesetih najposjećenije utakmice su bile one protiv velike četvorke (Partizan, Crvena Zvezda, Dinamo, Hajduk), Veleža, kao i protiv gradskog rivala Sarajeva.[17]

U drugoj polovini 80-ih dolazi do organizacije navijača Željezničara koji se nazivaju "The Maniacs", ili Manijaci. Stvaraju se i podgrupe "Blue Tigers" i "Joint Union". Najznačajniji vođa navijača Željezničara bio je Dževad Begić-Đilda, heroj odbrane Sarajeva, koji je poginuo 11. jula 1992. godine. Manijaci, kao i drugi građani Sarajeva, 11. jula svake godine posjete i polože cvijeće ispred spomen-ploče Dževadu Begiću.[18] U spomen Đildi i njegovom bratu Izetu, u Sarajevu jedna ulica nosi ime "Braće Begić". Također, održava se i malonogometni turnir između Manijaka što je još jedan način da se oda počast heroju Sarajeva.[19]

Željezničar je imao mnogo poznatih simpatizera, a neki od njih su muzičari i glumci Davorin Popović, Mladen Vojičić - Tifa, Zdravko Čolić, Davor Sučić, Branko Đurić - Đuro, Boris Šiber, Benjamin Filipović, Milan Pavlović, Nenad Janković (dr.Nele Karajlić), političari Željko Komšić, Gradimir Gojer, Alija Behmen, Ljubiša Marković, Nedžad Branković, Marin Ivanišević, pisci Aleksandar Hemon, Miljenko Jergović, Zuko Džumhur, Dario Džamonja i mnogi drugi.

Trenutni sastav

Posljednja izmjena: 8. juli 2015. Napomena: Zastave pokazuju reprezentaciju kao što je definisano pravilima podobnosti FIFA-e. Igrači mogu imati više od jednog ne-FIFA-inog državljanstva.

Br. Pozicija Igrač
1 Hrvatska G Marijan Antolović (C)
2 Srbija O Dejan Uzelac
3 Bosna i Hercegovina O Josip Kvesić
5 Bosna i Hercegovina O Aleksandar Kosorić
6 Bosna i Hercegovina O Kerim Memija
7 Senegal N Secouba Diatta
8 Bosna i Hercegovina N Riad Bajic
9 Bosna i Hercegovina N Nedo Turkovic
11 Srbija V Jovan Blagojevic
13 Bosna i Hercegovina G Vedran Kjosevski
15 Bosna i Hercegovina V Ognjen Đelmić
17 Bosna i Hercegovina O Ivan Livaja
18 Bosna i Hercegovina V Amir Hadžiahmetović
19 Bosna i Hercegovina V Enis Sadiković
Br. Pozicija Igrač
20 Bosna i Hercegovina V Damir Sadiković
21 Bosna i Hercegovina N Dženis Beganović
22 Bosna i Hercegovina O Jasmin Bogdanović
23 Bosna i Hercegovina V Amer Hiroš
33 Bosna i Hercegovina O Edin Hadžović
34 Bosna i Hercegovina N Zoran Kokot
37 Bosna i Hercegovina O Emir Hodžurda
40 Bosna i Hercegovina O Ismail Duraković
41 Bosna i Hercegovina O Kemal Osmanković
42 Bosna i Hercegovina G Emir Ćutahija
- Bosna i Hercegovina N Joco Stokić
- Srbija O Dušan Mladenović
- Bosna i Hercegovina V Denis Žerić
- Brazil N Tiago Farias

Uspjesi

Takmičenje Plasman Sezone
Prva liga SFRJ I mjesto 1971-72
II mjesto 1970-71
Druga liga SFRJ I mjesto 1956–57, 1961–62, 1977–78
II mjesto 1953–54
Premijer liga I mjesto 1997–98, 2000–01, 2001–02, 2009–10, 2011–12, 2012–13
II mjesto 2002–03, 2003–04, 2004–05, 2014–15
Kup SFRJ Finalista 1980-81
Kup BiH Pobjednik 1999–2000, 2000–01, 2002–03, 2010–11, 2011–12
Finalista 1996–97, 2001–02, 2009–10, 2012–13
Superkup Pobjednik 1998, 2000
Kup UEFA 1/2 finale 1984–85
1/4 finale 1971–72

Bivši nogometaši

Treneri

Predsjednici kluba

Reference

Vanjski linkovi

Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: